De tweede lockdown en de impact op ons

 Weer eens een persoonlijke post op dit blog, want naast al het positieve cijfergeweld dat ik deel zijn we ook maar mensen van vlees en bloed die ook maar hun best doen om het hoofd boven water te houden.

De tweede lockdown en de impact op ons

De eerste lockdown

Om het verhaal wat meer duiding te geven is het goed om even terug te gaan naar de eerste lockdown. Paniek in de wereld, niemand die wist wat er precies ging gebeuren of waar het heen zou gaan. Maar wij hadden wel andere dingen aan ons hoofd. Mijn vrouw was hoogzwanger! En ten tijde van de aankondiging van de lockdown waren wij in het ziekenhuis, waar mijn vrouw aan het bevallen was. Het ging allemaal langs ons heen. Het enige opmerkelijke wat ons daar specifiek bij bleef was dat het ziekenhuis personeel alle alcohol flesjes en desinfectie middelen wegnam ui de kamers omdat deze gejat werden. Wij lachte erom want hoe zot kan het zijn.

Ik was vooral blij dat ik bij de bevalling van mijn vrouw mocht zijn, want ook daar gingen strengere regels voor gelden, bezoek was niet meer welkom en kraambezoek hadden we zelf al bedacht dan maar uit te stellen (hoe naïef achteraf). 
Eenmaal thuisgekomen hebben we de kraamzorg gebeld, die gelukkig nog wel kwam, maar met wat regels (geen bezoek, etc). Het was een aparte ervaring zullen we maar zeggen. Maar het deerde ons niet, want we gingen slapeloze nachten tegemoet en hadden een nieuwe taak erbij gekregen, waarbij ik zelf ook vrij was. Wat kon ons deren in deze bubbel.

De maand vloog voorbij, en ik ging weer aan het werk (vanuit huis). Het viel mij zwaarder dan gedacht, maar we bevonden ons nog steeds op de roze wolk. Mijn vrouw was nog steeds vrij en dat kwam goed uit waardoor ik mij op mijn werk kon focussen, en toch een hoop mee kreeg hoe onze dochter opgroeide.

Achteraf gezien een prachtige tijd, met natuurlijk een paar rare momenten, zoals bijv een thermometer die je niet kan vervangen voor je dochter, of de ontsmettings alcohol die nergens te vinden is en toch echt nodig is als je een kleine baby hebt....... 
Maar de eerste lockdown is voorbij gevlogen waar we weinig tot geen ongemak ervan hebben gehad op de standaard zaken na. We hadden geen last van de kinderopvang, school of andere zaken van combineren van werk en oppassen.

Tweede lockdown

Echter de tweede lockdown was anders. Ik en mijn vrouw hadden het druk, erg druk op werk en we keken erg uit naar de kerstvakantie. Want in die kerstvakantie zouden we twee dagen wel opvang hebben, maar zelf vrij zijn! Voor het eerst dat jaar zouden we samen iets kunnen gaan ondernemen en even afstand kunnen nemen van het thuiswerken, opvang en andere taken. Tot rust komen. Ik keek er zo naar uit dat de klap van de tweede lockdown ook erg hard aankwam. Ik heb gescholden, gevloekt en zelfs een traantje erom gelaten. Iets wat totaal niet in mijn natuur zat, maar ik was op...... En ik zag de twee dagen van rust zo aan mijn neus voorbij vliegen.

Na wat zelfreflectie, en het feit dat wij alsnog niet mogen klagen kwam ik wel weer tot rust, maar dat de lockdown langer dan december zou duren was al iets dat in mijn hoofd rondspeelde. Dat zou betekenen dat we moesten gaan werken en oppassen tegelijkertijd.... Hoe dan kwam nog in mij op. Een baby van 10 maanden kan je niet voor een tv zetten, kan zichzelf max 5 minuten vermaken en slaapt ook nog maar 2x per dag. Samen met mijn vrouw heb ik dan ook afgesproken dat zij de ochtenden zou oppassen en ik de middag om in ieder geval gegarandeerd een halve dag te kunnen werken. Zoals jullie begrijpen betekent dat simpelweg dat je de avonden ook gaat werken. En ik kan je vertellen, dat is niet goed voor je gemoedstoestand als je eigenlijk de hele dag al in touw bent om alle ballen in de lucht te houden en geen vrije tijd meer over houdt.
Nu zijn wij natuurlijk niet de enige hierin geweest, maar wij hebben het wel als erg zwaar ervaren om dit vol te houden. Sterker nog, eind januari was er een punt dat we allebei gebroken waren, er tranen zijn gevloeid en we beide zeiden dat we het zo niet gaan volhouden.

Het roer moest om. De avonden werken probeerde we tot een minimum te beperken. We gaven ons over dat werk simpelweg niet af kwam (totaal tegen onze natuur in) en de to-do lijstjes groeide. Maar het zorgde er wel voor dat we meer tijd hadden om tot rust te komen in de avond. Een soort bewustwording. Hoe blij waren wij dan ook dat de opvang weer open kon. En als bonusklapper dat er ook nog sneeuw aankwam!

Deze week

Het moge duidelijk zijn, het heeft een flinke wissel op ons getrokken en het is moeilijk dat uit te kunnen drukken op papier. In ieder geval heeft het mij ook weer dichter bij mijzelf gebracht wat ik belangrijk voor mijzelf vind. Zo heb ik op het werk nog een aantal dingen gewijzigd waardoor ik de druk (die ik mijzelf op had gelegd) heb weten af te stoten. Sinds ik dat heb gedaan is mijn werkleven een stuk rustiger geworden en baal ik ervan dat ik dat niet eerder heb geregeld. 
Het is goed zoals het nu is en daar heb ik vrede mee. Mijn vrouw is ook in zo een fase, maar is er nog niet helemaal uit hoe ze er invulling aan kan geven. Dit gaan we hopelijk dit jaar helder krijgen om te voorkomen dat wij, bij een eventuele 3de lockdown, weer ons zo gaan voelen.

Hoe is het bij jullie gegaan deze tweede lockdown?

Reacties

  1. Deze tweede lockdown vind ik ook aanzienlijk zwaarder dan de eerste. Maar zoals mijn oudste dochter die in Engeland woont zegt: 'Die eerste lockdown in Nederland stelde weinig voor.'....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Alles is subjectief ;-) En iedereen beleefd het weer op een andere manier.

      Verwijderen
  2. De tweede lockdown ervaar ik als makkelijker. In de eerste lockdown hadden we echt geen idee wat er ging gebeuren. Dochter bleef thuis en ik werkte enorm veel uren om de gevolgen van de coronacrisis in de organisatie waar ik werk op te vangen. Mijn man bleef werken, iedere dag elders in Nederland, hij kreeg geen toestemming om vrije dagen op te nemen van zijn werknemer.
    In de tweede lockdown werkte ik beduidend minder, omdat 'we het allemaal al eens eerder georganiseerd hadden'. Mijn dochter bleef thuis, maar tegen de werkgever van mijn man hebben we gezegd dat hij de boom ik kon. Beide ouders werken en maar één voor ons kind zorgen, dat ging ik echt niet meer doen. Toen bleek mijn man ineens een cruciaal beroep te hebben, daar kwam zijn werkgever mee toen mijn man 2 dagen in de week ging vrij plannen inplannen in januari en februari van zijn vakantiedagen. Tja, toen kon ons kind naar de noodopvang, wat voor enorm veel ruimte heeft gezorgd. Dat en het feit dat we wisten wat we niet meer wilden van de eerste lockdown zorgt ervoor dat we deze tweede lockdown als relaxt ervaren. Eigenlijk wel fijn dat er niet zoveel sociale verplichtingen in onze agenda staan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo zie je maar, voor ons was de 2de lockdown echt de eerste die echt impact op ons maakte omdat we de eerste met totaal andere dingen bezig waren. Bedankt voor je verhaal!

      Verwijderen
  3. Volgens mij zou je niet "oppassen op je eigen kind" moeten schrijven, maar "zorgen voor" .....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voor mij is er weinig veranderd. Ik werk in de zorg dus dat ging door. Overdag loop ik met mijn honden in natuurgebied dus dat ging ook door. Winkelen hou ik niet van dus dat mis ik niet. Ik pas een aantal dagen op kleinkind en ook dat is heerlijk. Boodschappen bestel ik al jren. Nu met de avondklok kan ik gewoon naar huis na mijn werk met een verklaring. Zonen en dochter komen om de beurt gewoon langs. Ik ga nog gewoon met de trein naar mijn vader vanwege mantelzorg. Dus eigenlijk mis ik niks. Alleen de drukte in de natuurgebieden vind ik dan weer minder leuk. Maar ik begrijp dat iedereen nu lekker van de buitenlucht wil genieten. Daar blijf je ook mentaal fit en gezond van. En zorgen voor je eigen kind is geen oppassen inderdaad :-) Maar het is inderdaad best een grote verandering om aan te wennen in combinatie met een lockdown valt dat niet mee. Wanneer je een kind krijgt leer je om je eigen behoeftes op twee te zetten en dat vraagt best wat om zo'n omschakeling te maken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Omdat ik thuismama ben, kan ik de lockdowns makkelijker opvangen. Het grote verschil is dat de kinderen in de winter nauwelijks buiten wilden spelen. En de peuter is inmiddels drie en bij vlagen strontvervelend. Daardoor heb ik tussen 7.00 en 21.30 altijd kinderen om me heen en dat kwam me inmiddels wel de neus uit...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goed dat je je persoonlijke verhaal hier deelt. Met een kleintje erbij kan ik me voorstellen dat je er soms doorheen zit. Onze kinderen zijn gelukkig wat ouder en zelfstandiger, maar dan nog voelt het spms verkeerd om ze alles zelf te laten doen.

    In de basis gaat het erom dat je loslaat wat zou moeten. Niet alleen jezelf, maar ook je werkgever. Dat heb ik op mijn werk ook gezegd: als het niet lukt, dan lukt het niet, dat moeten ze maar accepteren. Dat besef begint nu langzaam te komen, maar veel te laat.

    Persoonlijk komen we er aardig door, maar soms merk ik aan mezelf dat het op is. Vooral het uitzichtloze en de continue negatieve nieuwsdiarree maakt me soms somber. Tijd voor de lente en dnelle vaccinaties.

    Sterkte bij jullie thuis!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb je mooi omschreven Mr Groeigeld. Ik merk ook dat het loslaten mij steeds beter af gaat. In ieder geval heb je zeker gelijk, na deze mooie winterperiode tijd voor lente en lekker buiten kunnen zitten!

      Verwijderen
  7. De eerste lockdown vond ik zelf moeilijker. Immers ik werk in de zorg heb zelf verminderde weerstand, we wisten nog niet goed wat corona was en ik kon niet aan de mondkapjes komen die ik nodig had. Ik ervaarde toen meer spanningen ook omdat mensen in mijn omgeving zeiden stel je niet aan het is gewoon een verkoudheid e.d.. Ik wilde iedere keer uitleggen dat dit echt anders is..........Nu heb ik meer het zal wel als je zo denkt, diverse quarantaines meegemaakt, corona besmettingen van heel dichtbij meegemaakt, zelf al die tijd niet besmet geraakt........dankzij de mondkapjes die ik nu eindelijk heb en zelf gekocht heb. Daar is mijn vakantiegeld ook in gaan zitten......Op vakantie zijn we niet gedaan. Ik kan de uitstapjes van het hele jaar zo benoemen. Wat ik meer kan waarderen zijn de kleine dingen een vogeltje op de tak, dat ik nog naar het werk kan en nog werk ( immers gezien mijn leeftijd en mijn gezondheid die zeer broos is, zal dit het laatste jaar zijn) mijn hondje, mijn partner, de boeken en het uitgebreide koken. Wat ik minder vind is dat ik de vrienden om me heen mis. De uitstapjes die we maakten, de natuur die stil is dat mis ik nog het meest.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een begrijpelijk verhaal en bedankt voor het uitspreken! Sterkte en we komen er samen door!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts