De 'One More Year'-syndroom valkuil: Wanneer is het ooit genoeg?

 Dat is het syndroom waar ook Luxe of Zuinig last van heeft. In november 2024 postte ik dat ik FI was. Een moment waarop ik had gewacht en naar toe werkte. Maar de knop omdraaien durfde ik (nog) niet. Dat moment kwam pas in maart 2026 dat ik ontslag nam. Maar ook niet helemaal, want ik ben mijn eigen onderneming gestart. Hoewel dat andere redenen heeft dat ik ook graag wil blijven werken. Vraag ik mijzelf nog steeds wel af, of het ooit genoeg is.

Ooit de rust om echt te stoppen?

Nu ik vol overgave bezig ben met mijn eigen bedrijf, gaan er regelmatig gedachtes door mijn hoofd: 

Waarom spendeer ik in godsnaam zoveel tijd en energie hierin als het vanuit financieel oogpunt eigenlijk helemaal niet meer noodzakelijk is?

Als ik eerlijk ben: het aantal uren dat ik momenteel maak om van mijn onderneming een succes te maken, is op dit moment meer dan ik draaide in loondienst, en dat voor aanzienlijk minder geld onder de streep. Vanuit een puur rationele, financiële Excel-sheet slaat het eigenlijk nergens op. En toch doe ik het.

Waarom doorgaan als de noodzaak ontbreekt?

Het 'One More Year'-syndroom laat zien hoe hardnekkig mijn mentale programmering is. Als je jarenlang gericht bent op bouwen, sparen, optimaliseren en zekerheid creëren, is de overgang naar "het is genoeg" reusachtig groot. Geld wordt op een gegeven moment niet meer de beperkende factor, maar je eigen mindset.

Toch zit er voor mij een belangrijk verschil in hoe ik het nu beleef:

1. Energie vs. Tijd: Het geeft me ontzettend veel energie om bezig te zijn met iets waar ik écht zelf in geloof en waar ik mijn kennis over wil verspreiden. Die motivatie is eigenlijk onbetaalbaar.

2. De aard van het beestje: Ik ben zelf simpelweg geen type dat stil gaat zitten. Onbeperkt geraniums kijken of alleen maar ontspannen blijkt in de praktijk helemaal niet mijn droom te zijn.

3. Vrijheid van keuze: In loondienst moest ik uren maken voor de baas. Nu kies ik er zelf voor om uren te maken voor iets wat me na aan het hart ligt. Het financiële veiligheidsnet (het FI-fundament) maakt dat de druk anders aanvoelt: als het vandaag niet lukt, hoef ik er geen boterham minder om te eten hoewel ik het wel erg jammer zou vinden als het niet lukt.

Is het 'One More Year' of gewoon 'Een Nieuw Hoofdstuk'?

Misschien moeten we het idee van FIRE (Financieel Onafhankelijk, Vroeg Pensioen) wel herdefiniëren. Althans voor mij. Voor mij betekende FI worden niet dat ik de rest van mijn leven op het strand ga liggen, onbeperkt ga reizen, op huizen ga passen, in het buitenland ga wonen of simpelweg de hele dag op mijn krent zitten voor de tv . Het betekende dat ik de ultieme vrijheid kreeg om werk te kiezen dat ik leuk vind, ongeacht het uurloon.

Het vraagt wel scherpte: ik moet ervoor waken dat de onderneming niet ongemerkt weer dezelfde werkdruk en 'moeten' oplevert als een reguliere baan. Het zoeken naar de balans tussen 'luxe' (de vrijheid om te bouwen) en 'zuinig' (op je eigen energie en tijd passen) blijft een doorlopend proces.

Vooral dit is waar ik mijn nieuwe weg moet gaan vinden. Want ergens knaagt er nog een gevoel in mijn hoofd dat het een succes "moet" worden. Als het mij lukt dat beestje ook stil te krijgen dan heb ik mijn rust gevonden, hoop ik.