De meeste lezers van mijn blog hebben ongetwijfeld de berichten voorbij zien komen van het behalen van de Financial Independence (FI) status, mijn ontslag maar ook het starten van een eigen onderneming. Dat kan conflicterend zijn voor sommige. Want waarom ga je werken als je dat niet meer hoeft? Daarom dit blog. Wat motiveert mij en waarom zou ik uberhaubt nog willen werken?
De geest moet bezig blijven
Hoewel, toen ik begon aan mijn FI reis het klip en klaar voor mij was dat ik absoluut niets meer wilde doen en vooral alleen zaken waar ik geen verplichtingen mee had. Zo anders werd dit gedurende de jaren die erna kwamen. Ik vond werken eigenlijk hartstikke leuk! Het bezig zijn, het denken, het bereiken van doelen en vooral gezamenlijk werken aan mooie dingen neerzetten. Het werd mij vrij snel duidelijk dat ik eigenlijk geen persoon ben die goed kan stilzitten en eigenlijk altijd wel bezig is.
Op mijn werk waren er ook van die periodes dat het soms wat rustiger is. In plaats van nodeloos scrollen of andere zaken doen zat ik vol met ideeen en dingen die ik wilde maken of doen. Dat kan in de thuissfeer zijn, maar bijvoorbeeld ook in mijn blog. Als je ziet dat mijn blog al bestaat sinds 2011 en er 936 blogs zijn gepubliceerd geeft dat ook aan dat ik toch best wel veel tijd eraan heb besteed door de jaren heen. Dat is op en af gegaan op de flow van mijn eigen drukte op zowel werk als prive.
De trend was helder, stil zitten kan ik niet en dus wilde ik bezig blijven of ik nu de status van FI bereikt had of niet. Bezig zal en moet ik blijven aangezien op mijn kont zitten niet iets is wat ik erg goed kan de vraag was, wat ga ik dan doen?
De vraag is waar ik nu echt gelukkig van word
Een lastige vraag, want ik was goed in mijn werk en dat kwam mede doordat ik enorm veel plezier had in mijn werk. Het voordeel was dat mijn werk ook nog eens goed verdiende. Dit is ook de reden dat ik daarom 16 jaar uiteindelijk bij hetzelfde (ok ok, met andere namen op de gevel) bedrijf heb gewerkt in heel veel verschillende rollen en functies. Maar zoals met alles is niets voor eeuwig en veranderd je eigen voorkeur maar ook die van het bedrijf. In mijn geval resulteerde dat erin dat ik anderhalf jaar na
het bereiken van mijn FI status echt mij niet meer kon identificeren met mijn bedrijf en daarop besloot
mijn ontslag in te dienen. Dat was de status waar ik naar had gewerkt. Niet langer blijven dan absoluut noodzakelijk en voor mijn eigen gemoedsrust. Maar pijn deed het wel. Want eigenlijk was ik nog niet klaar. Er kwam weer een mooi project aan waar ik het fundament voor mocht leggen. Mijn intentie was dan ook niet om te vertrekken en ook dit project weer te gaan trekken. Maar de voorwaarden en methode waarop het gedaan moest gaan worden was voor mij reden om het af te slaan en te kiezen voor mijzelf.
Dat betekende ook dat ik echt opzoek moest gaan naar iets waar ik wel gelukkig van zou gaan worden. Ik heb eerst gezocht om toch weer in loondienst te gaan. Dat was iets waar ik sowieso al mee bezig was en ik mijn ogen en oren voor open hield. Een jaar geleden was het ook b
ijna al gelukt om over te stappen, vlak na het bereiken van de FI status. Maar helaas liep dat nog stuk doordat we het niet eens konden worden over salaris. Wellicht een stomme reden, want geld zou niet een motivator moeten zijn. Maar ik wens, als ik iemand anders zijn opdrachten zal moeten uitvoeren, daar wel voor betaald worden zeker als ik zelf weinig zeggenschap erover krijg. Het was namelijk een behoorlijke stap achteruit en ik denk dat ik er ook niet al te lang had gezeten achteraf gezien. Ergens was het mijn eerste echte stap naar buiten en duidelijk signaal aan mijzelf dat ik echt wat anders moest gaan doen. Het startschot voor wat uiteindelijk nu mijn keuze is geworden.
Van mislukte onderhandeling naar eigen baas
Want dat is ook moment geweest dat ik dacht ik zoek nu naar banen, heb veel job alerts erin staan, maar 95% van de suggesties vind ik eigenlijk helemaal niets. Nog een hint aan jezelf dat je eigenlijk op zoek bent naar iets anders dan loondienst. Althans dat was het voor mij. Want mijn vakgebied heeft nog genoeg aanbod. Maar niets leek mij wat. Wellicht speelde ook wel mee dat ik al jaren hetzelfde doe en het trucje inmiddels wel kende.
Het zaadje was geboren van een eigen onderneming, maar ja waarin dan. In het sociale domein maar dan zelf als budgetcoach? Ja dat leek mij wel wat. Maar na het uitzoeken van de markt denk ik dat dit wel leuk is om te doen, maar meer als bijzaak en niet als hoofdzaak. Dit is dan ook nog steeds iets wat ik graag ooit eens wil oppakken naast mijn taken als buddy (vrijwilliger). Maar ik was er nu nog niet klaar voor merkte ik. De emoties, het gevoel, en het loslaten wil ik nu ik kleine kinderen heb niet mee naar huis nemen want dat is iets wat ik zeker zal doen.
Het moest iets zijn waar ik plezier uit haal en waar ik eigenlijk al 16 jaar ook mee bezig ben. En dat was in verduurzaming. Ik heb ons hele huis onder handen genomen, de nodige mensen in mijn omgeving geholpen. Alles gedocumenteerd en berekend. Dat is iets waar ik veel over lees, mee reken en ook nog eens op ons eigen huishouden ervaring mee heb. Dat in combinatie met de status van FI zorgt ervoor dat ik zonder verplichtingen hieraan kan beginnen en wat is dat een fijne gedachte. Mijn eigen tijd indelen, mijn eigen gevoel gebruiken en vooral zelf mijn eigen ideeen werkelijkheid laten worden. Als ik dan ook nog eens mijn tools kan digitaliseren, en met mijn IT achtergrond moet dat toch goed komen, dan heb ik een combinatie van factoren die ik kan gebruiken om mijn medemens te helpen en mijzelf een prettig gevoel geven bij het werk waar ik energie van krijg. Een win win situatie!
Het idee was geboren maar nu de realisatie
Dat heeft nog wel enkele maanden geduurd en dat is niet erg. Ik werkte op de automatische piloot bij mijn huidige werkgever, deed het hoogst nodige want ik had al besloten dat ik ermee zou gaan stoppen. Maar deed precies wat ik moest doen. Hierdoor was er tijd en ruimte om research te doen en goed voorbereid de overstap te kunnen maken en
mijn financieel plan te maken. Want ja, ldan stopt het inkomen toch echt en daarmee ook een gegarandeerd salaris.
Vanaf het moment dat ik dit besloten had, voelde ik opluchting. Maar die opluchting kwam er pas echt uit toen ik daadwerkelijk mijn ontslag had ingediend. Wat voelde ik mij bevrijd. Heel gek gevoel. Maar ook zo goed. Wat ik ook merkte is hoe snel je werk zich van je losweekt. Dan bedoel ik niet mijzelf maar hoe je werkomgeving zich aanpast. Eerst was ik daar verbaasd over, maar daarna heb ik omarmd en de tijd die vrijkwam gebruikt om vooral alvast alles verder uit te zoeken en op te zetten wat ik nodig had voor mijn onderneming. Je maakt van een nood een deugd!
Pas 1 maand officieel, maar al 4 maanden onofficieel onderweg
De dag dat ik daardoor de deur inliep van het KVK was niet mijn eerste dag als ondernemer, ik voelde dat niet zo. Ik had al zoveel voorwerk gedaan dat het eerder voelde als de logische volgende stap die ik nodig had om alles daadwerkelijk online te zetten. En zo ging dat ook. Na het aanmelden, het weglopen en weer thuiskomen was mijn website dezelfde dag online. Mijn diensten en prijzen klaar en ook mijn eerste blog gepubliceerd. Zo snel kan het gaan met een goede voorbereiding en daar zit maanden aan werk aan vooraf. Werk waar ik trots op ben en veel energie uit haal en waar ik weer eens de tijd verlies op een dag en baal dat de werkdag (die ik mijzelf aanpraat) er weer opzit. Ook betrap ik mijzelf dat ik s'avonds stiekem nog wat aan het doen ben. Het is een hobby waar ik toevallig mijn werk van heb gemaakt.
Ik ben tevreden met mijn keuze en ik mis geen dag van mijn oude werk. Dat besef had ik niet van te voren verwacht, maar is wel realiteit geworden. Ik ben trots op wat ik heb neergezet in korte tijd, en ik ben nog trotser op alle plannen die ik nog in mijn hoofd heb.
Dit alles zonder de druk dat het een succes moet worden. Maar wel mag worden. Aan mijn inzet en energie ligt het niet. Enkel of het mij ook daadwerkelijk lukt om te realiseren.
Of dat het geval gaat zijn? Ik weet het niet maar dat is iets wat ik ongetwijfeld nog wel eens over blog.
Keywords:
1. Nu nog relevante werkervaring die meetelt, na een paar jaar eruit niet
2. Extra fundament om op door te bouwen bij eventuele tegenslagen
3. minder overbruggingsruimte nodig en meer ruimte voor hebbedingen
4. Werken is goed voor je geest
5. nog niet weten wat ik dan ga doen
Reacties