Ontslag genomen!

18 maart was het zover. Ik heb ontslag genomen bij mijn huidige werkgever en ben per 1 juni 2026 officieel werkloos.

Werkloos

Het heeft even geduurd, maar nu was het toch echt tijd om afscheid te nemen van mijn werkgever. Ik ben al tijden niet tevreden en de laatste tijd is dit gevoel alleen maar groter geworden. Het kost veel energie om dingen voor elkaar te krijgen wat niet alleen aan mij ligt maar ook voor een groot deel aan hoe de organisatie zich nu gepositioneerd heeft. Hierdoor is het gevoel van "gezamenlijk naar een doel bewegen en positief uitdagingen aangaan als groep om gevormd naar "wie kan het hardst schreeuwen en hoe kan ik zo veel mogelijk draineren". Dit is uiteraard niet de eerste keer dat er een cultuur verandering heeft plaatsgevonden en zal ook niet de laatste zijn. 

Sommige zullen zeggen, goh dat heeft lang geduurd want in 2022 schreef ik al een stuk tekst over de gouden kooi waar ik in terecht was gekomen. Teruglezend van mijn eigen blogpost toen, vat het mijn gevoel precies goed samen wat mij werkplezier en geluk geeft maar ook waar mijn kracht lag. Namelijk mij aanpassen, nieuwe energie erin stoppen en weer een netwerk opbouwen om gezamenlijk eraan te werken.

Maar deze keer is het anders. Ik stelde mijzelf een vraag "Wil ik nog tijd en energie steken om het beter te maken" mijn antwoord naar mijzelf was hierop een duidelijk "nee". En zodra het antwoord op die vraag nee is, kan je alleen nog maar de vervolgstap nemen en dat is ontslag nemen. 

Wat heeft mij daartoe doen besluiten?

Allereerst, heb ik in de afgelopen 4 jaar doorgebouwd richting de status van FO. In december van 2024 heb ik dat al bereikt voor 1 persoon. Daarmee heb ik een belangrijke voorwaarde om het lef te hebben om te stoppen aan voldaan. Ik hoef niet te blijven want ik heb het al bereikt.

Ten tweede de cultuur. Ons bedrijf is een paar jaar geleden overgenomen door een investeringsmaatschappij. Daar had ik al mijn bedenkingen bij waar ik ook eerder over heb geblogd. Maar de tijd was gekomen dat ze het wilde doorverkopen en om dat te doen was meer omzet nodig. De top van het management is vervangen door leden die direct uitvoeren wat er uit het advisory board (het board boven exco) afkomt. Bovendien is in het management daaronder ook gesneden, mensen die kritisch zijn op de besluiten, en geloof mij, er zijn echt zaken die puur en alleen korte termijn visie zijn en waren en totaal niet in het belang van het bedrijf op de lange termijn. Zijn weggesneden en zijn vervangen door ja knikkers of doorgeefluiken. Hiermee krijg ik direct orders vanuit Exco en is het ook aan mij om dit te pareren of de klappen op te vangen. Gezien ik nogal eigenwijs ben ga ik er tegenin als iets niet slim is en probeer ik dit met feiten te onderbouwen waarom het anders doen beter is. Het is mij nu al meerdere keren voorgekomen dat het beaamd wordt maar dat ik het alsnog moet doen. Dat accepteer ik enkele keren. Maar het kost erg veel energie om mensen mee te nemen in niet zo slimme dingen en daar zelf positief over te moeten doen. Daarnaast helpt het niet als je direct met exco moet praten waarbij ze een andere agenda hebben dan jijzelf waarbij je manager niets voor je kan doen.

Ten derde geldt dat de groep mensen om mij heen door reden twee ook kleiner en dunner is geworden. Het groepje mensen die overblijft heeft niet dezelfde motivatie en zie ik dat ze moegestreden zijn. Het is namelijk een glijdende schaal die al maanden zo niet jaren langzaam erin sluipt en waar de druk op mensen hoger en hoger is geworden.

Het is daarmee een combinatie van factoren die mij ertoe heeft doen besloten nu toch echt de stekker eruit te trekken. De koek was letterlijk op. 

Rust

Vanaf het moment dat ik stop neem ik eerst een paar maanden voor mijzelf. Tot rust komen en besluiten wat ik nu definitief ga doen en vooral hoe ik het ga aanpakken. Maar bovenal, de reset knop indrukken en even uit het ritme van werk. Dat betekent niet dat ik opeens kan uitslapen of geen wekker meer kan zetten. Want het gezinsleven gaat door. Maar wel dat ik op de momenten dat de kinderen op school zijn en mijn vrouw aan het werk is dat ik tijd heb voor reflectie en berusting. Dat klinkt zweverig. Maar dat is broodnodig aangezien mijn hoofd tegenwoordig overloopt met werkgerelateerde zaken die eerst echt richting het afvoerputje genavigeerd moeten worden. Dat klinkt simpel, maar zo werkt dat niet in mijn hoofd helaas. Bovendien zijn er veel zaken waar ik over na moet denken hoe ik nu verder ga. Want inmiddels is het mij ook helder dat ik heel graag wil werken waarover in een andere blogpost meer.

Meer later

Ook loopt mijn hoofd over met ideeen hoe nu verder en vooral wat ik allemaal ga doen. Maar ook dit is voor een andere blogpost. Dit is de eerste, voor mij hele grote, stap richting een rustiger en hopelijk ook volmaakter en meer tevredener leven.

Genoeg om over te schrijven en nog meer om over te bloggen en mijn gedachtes op een rij te zetten. Maar dit was de eerste grote mijlpaal. Op naar de volgende.